မှတ်စုရေးဖို့

မှတ်စုလေး‌တွေ ရေးမှတ်ထားမယ်လို့ စိတ်ကူးလေး ရနေတာ ကြာပြီ။ နောင်တချိန် ပြန်ဖတ်တဲ့အခါ တစ်ခုခု စိတ်ကြည်နူးစရာလေးများ ရမလား၊ "အို ... ငါ အတော်လေး မရင့်ကျက်ခဲ့ပါလား" တွေးမိလေမလား၊ ငါ ဒီလိုလေးများ လုပ်ခဲ့ရင် ပိုများ အကျိုးအမြတ်များလေမလား လို့ ယူဆမိလေမလား ဆိုပြီး အနာဂတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအကြောင်း‌ တွေးမိတော့လဲ ရင်ခုန်မိသား။

ပြီးခဲ့တဲ့ အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းလို့ မရပေမဲ့ နောင်တရစရာ များများစားစားကျန်မနေခဲ့ဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ဘဝကို ကျေနပ်မိနေမယ် ထင်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်တော့ ရာနှုန်းပြည့် အာမမခံရဲဘူးဆိုတာကို တွေ့ပြီးတော့ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ပြုံးမိတယ်။ ဒါကိုက ကိုယ့်ပင်ကိုယ်စရိုက်သဘာဝထဲက တစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့လဲ နောင်တရစရာ မရှိရလေအောင် နေထိုင်မယ်လို့ ခုချိန် ဆုံးဖြတ်မိနေတာဆိုတော့ ဒါဟာလဲ အမြတ်အစွန်း တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။

ပုံမှန်ဆိုရင် ကိုယ်က ကိုယ့်ခံစားချက်၊ အတွေး‌အမြင်တွေကို ချရေးရမှာကို အတော်လေး ဝန်လေးမိတဲ့ထဲပါတယ်။ အဲတာကြောင့်လဲ ဒိုင်ယာရီမထားဖြစ်ဘူး။ အဓိကက ကိုယ့်ဒိုင်ယာရီကို ယူဖတ်မှာ စိုးတဲ့စိတ်က ကြီးစိုးနေလို့အပြင် ကိုယ့်ကို လှောင်ရယ်မလား၊ ကိုယ့်အကြောင်းကို သူများတွေ သိသွားလေမလား ဆိုတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုထက် တပါးသူကို ဂရုစိုက်တဲ့စိတ် လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရတဲ့စိတ်တွေရဲ့ ရလာဒ်ပေါ့။ ခုချိန်မှာ အရင်ငယ်ငယ်တုန်းက ငယ်အတွေး ငယ်အရေးလေးတွေကို မဖတ်ရတော့ မလုပ်ခဲ့မိလေခြင်းလို့ နောင်တရမိတယ်။ အမှန်တကယ်ဆို ကိုယ့်စိတ်ကို ဗဟိုပြုလို့ ကိုယ့်ဘဝကြီးကို ရှင်သန်ရမှာ မဟုတ်လား။ ခုတော့ ဒီလိုအတွေးကို ကျော်ဖြတ်လို့ ချရေးဖို့ တွေးမိတာကစလို့ ရေးဖြစ်သွားရပြီဆိုကတည်းက အတော်ဟုတ်လာတဲ့ ခြေလှမ်းပဲလေ။ 

အဓိကက ‌ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း စလှမ်းဖို့ပဲ။